Schatkamer

Vanochtend viel mijn oog op de onlangs opgeruimde boekenkast in het atelier. Verdeurie, wat een schatten bevat zo’n kast eigenlijk dacht ik.

Poing, gelijk schoot ik in gedachten naar een sessie bij m’n psych, een hele poos terug. Daar was ik net op het punt aangeland waarvan we nu zouden zeggen; het punt dat je wist dat zou komen. Waar ik al heel lang voor weg liep en waarvan ik zeker wist, als ik daar ben dan zou ik zien dat er niks is. Dat ik niks was of ooit zou kunnen zijn. Gelukkig had ik een heel goede psych en was ik zo ver dat ik dacht; weet je, ik ga het onder ogen zien, dan weet ik het maar.

Ik had geleerd om ‘in mijzelf af te dalen’, dat deed ik en ik belandde in een open veld. In de verte stond een enorme boom, met een deurtje erin. Je wilt niet weten hoe lang het nog duurde voor ik dat fokking deurtje open durfde te doen. Maar ja, de hele sessie duurde maar 3 kwartier en ze was nogal strikt dus now or never.
Ik voel nog de verbazing, verrukking en de paniek toen ik in een enorme schatkamer stond. Alle kleuren van de regenboog, alles glom en glitterde me tegemoet. “Wat zie je, wat zie je”; vroeg de psych want ik huilde tranen met tuiten.

Rondkijkend in mijn atelier besefte ik vanochtend met enige verbazing dat ik gewoon in die schatkamer zit. 

Geplaatst in Josee's Blog.

2 reacties

  1. Brenny zegt:

    Fantastisch!! 😀

  2. Josee zegt:

    Dank je wel Brenny! ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *