Tuintoffels

Als ik vroeger even snel naar buiten moest, mocht ik de pantoffels van mijn vader aan. Van die grote, verwarmde veilige schuifels.
Voor mijn broers voelden ze waarschijnlijk niet bepaald veilig, want als ze iets hadden uitgevreten, werd met de pantoffel gedreigd. Hetgeen vaak al voldoende was.

Vandaag had het z’n 86e verjaardag geweest. Inmiddels zijn we bijna drie jaar zonder hem. De rouwverwerking gaat goed, het heeft z’n plekje gevonden of zoiets. 
Behalve als het je ineens overvalt zoals een poosje terug. Komt er een groepje ouderen aan fietsen; herken ik m’n vader verheugd en besef ik tegelijkertijd dat dat niet kan.
Ach jongens, pfff.

Vanochtend liep ik in de bijkeuken langs m’n vaders pantoffels. Ik mocht ze hebben en loop er regelmatig op als ik even naar buiten moet.

Geplaatst in Josee's Blog.

3 reacties

  1. Alie van der Ploeg zegt:

    Ja Josee, mooi verhaal over de pantoffels van je vader en fijn dat je ze nog hebt. Ik heb de handschoenen van mijn vader die al bijna 16 jaren niet meer bij ons is. Als ik ze aan heb voelt het of ik even weer hand in hand ga met mijn geweldige vader. Ja geweldig dat was hij.

  2. Brenny Hansma zegt:

    Wat mooi Josee!

  3. josee zegt:

    Dank je wel Brenny!?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *