Vluchteling

Hij verblijft in een kamer met twee anderen. Allemaal een bed en een kast. Gedeelde keuken, douche en toilet. Keurig geregeld. In zijn hoek hangen twee tekeningen van mij, ziet het er wat gezelliger uit. Net als zijn kamergenoten wacht hij en wacht hij en wacht hij.

Als de wereld een gezellig oord was, dan hadden we mekaar niet gekend. Dan was hij bij zijn familie geweest en had nog zijn eigen bedrijf, huis en bankrekening gehad. Ik weet niet wat er is gebeurd en het doet niet ter zake. Hij woont nu hier.

Gisteren kwam hij eten. Joef G en man waren er ook en zo zaten we met z’n vijven aan tafel. Lekker te eten en te kletsen. Soms met handen en voeten maar het Nederlands gaat steeds beter. Hij vond de maaltijd heerlijk. Normaal bakt hij een ei. In het nieuwe jaar gaat manlief hem kookles geven. We hebben veel gelachen en genoten allemaal van elkaars gezelschap.

Afgelopen zomer was ik bij de Documenta in Kassel. Op het kunstmonument voor vluchtelingen stond: “Ich war ein fremdling und Ihr habt mich beherbergt.” Ik schoot daar zomaar ineens van vol en nu grijpt het me weer aan.

Er ligt een wereld tussen zijn normale wereld en de onze.
Gisteravond niet. Toen zaten we als oude vrienden met elkaar van een lekkere maaltijd te genieten. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen. Hier en misschien ooit daar.

 

Geplaatst in Josee's Blog.

2 reacties

  1. Marijke zegt:

    ‘Toen hij een baan, bankrekening en bedrijf had’ geeft even mooi weer dat het niet ‘een vluchteling’is maar een mens net als wij, met zijn eigen gewone leventje.
    Mooi stuk, een echt kerstverhaal!

  2. Josee zegt:

    Dank je! Ja dat is een goede samenvatting. Want het is gewoon een leuke gast.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *