Uit de kast

Nou zat ik de laatste weken op cloud 9, wat heb ik een gave illustratiecursus meegemaakt. Onwijs van genoten.

Dus dat ik de afgelopen dagen voor inlevering van de laatste cursusopdracht slecht sliep en een constant geknaag voelde, dat was raar. Was ik nou zo van de wap door mijn illustratie? Durfde ik nou toch nog niet uit die kast?
Of was het toch teveel rode deur rood schilderen? Zou men dat grapje wel snappen? Vond ik hem zelf eigenlijk wel geslaagd?

Nee, dat vond ik niet. Ja, die kast die vond ik supergaaf. Zou hem zo willen hebben. En het poppetje leek best goed. Het idee vond ik ook goed; eindelijk durf ik als illustrator uit de kast (nog steeds, ook na de cursus).
Verloop en resultaat van de illustratie dus gedeeld op Insta en FB en gisterochtend ook gewoon ingeleverd. Maar het bleef piepen en mauwen.

What’s up doc?

Pas gisteravond snapte ik het. Ergens heb ik geïnterpreteerd dat de laatste opdracht beoordeeld zou worden. Oh ja, beoordeeld worden. Gadverdakkes, daar heb je hem weer. Jaaaa, dan moet het goed en kloppen en mooi en ga zo maar door. Dan schiet ik in de kramp van bedenken hoe het moet en aan verwachtingen voldoen. 
Wat ik dan vooral vergeet, is experimenteren, spelen, maar zien wat het gaat worden; creëren dus. Waar ik eigenlijk onwijs van geniet.

“Het lijkt wel alsof je juist de kast in wilt springen”, hoorde ik gisteren tijdens de bespreking op de cursus zeggen.
Ja verdomd zeg, zo kun je het ook zien.
Heb ik tegelijkertijd mijn knagende gevoel afgebeeld. Dat als het op beoordelen aankomt ik het liefst in de kast blijf.

 

 

Geplaatst in Josee's Blog.

2 reacties

  1. Pauline zegt:

    Eerlijk en heerlijk!

  2. Josee zegt:

    Dank je Pauline!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.