Lief en leed in het AZC

Vriendin Gabrielle en ik geven op donderdagmiddag les op het AZC. Basaal Nederlands heet het officieel en het is bedoeld voor de mensen die nog geen status hebben. Wij zijn vrijwillig ‘joef’ zeg maar.
Wij zijn niet de beste joeffen. Als je nog niet goed Nederlands beheerst, ga je het van ons niet heel goed leren. Daar ben ik maar eerlijk in. Want als zelfs je beste leerling (die echt al heel goed Nederlands spreekt) nog vraagt naar het verschil tussen bushalte en bustehouder, nou dan weet je het wel.

Gelukkig zitten we er zelf niet mee. We hebben veel plezier met de cursisten die trouw aanschuiven. Die aan tafel zitten te midden van allerlei nationaliteiten. Waar behalve Nederlands er o.a. ook Frans, Engels, Duits, Arabisch, Turks en Kurundi gesproken wordt. Waar veel huidskleuren vertegenwoordigd zijn. Waar we de grootste lol hebben omdat humor eigenlijk heel internationaal blijkt te zijn.

Waar we ook weleens verdrietig zijn omdat er iemand terug moet naar het eerste land van aankomst (en het ging juist zo goed met hem!). Of als iemand tijdens de les, met als onderwerp ‘familie’, desgevraagd meldt dat hij alleen nog maar een zus heeft omdat zijn beide broers zijn omgebracht. Oh ja. Dat is er ook.

Verkiezingen, Koningsdag, dat bespreken we uitgebreid. Joef Gabrielle is heel goed in de uitleg daarvan en ik doe met plezier een showorkest inclusief majorettes na. Contact maken, de Nederlandse samenleving wat verduidelijken, daar zijn wij wel heel goed in. Ook in de gesprekken die daardoor ontstaan. Wij krijgen terug dat mensen het onvoorstelbaar vinden dat Willem&Maxima over straat kunnen wandelen en dat je ze zou kunnen aanraken. Wat een vrijheid!

Zo nu en dan belanden we in een ander soort gesprek. Zo vind ik 4 vrouwen mogen hebben toch vrij bedenkelijk. Helemaal omdat ik geen 4 mannen zou mogen. Tijdens een gesprek daarover blijkt dat iets genuanceerder te liggen dan ik had verondersteld. Je neemt bijvoorbeeld de vrouw van je overleden broer er bij, zodat ze een soort onder de pannen is. Kun je natuurlijk nog genoeg over discussiëren maar toch is dat voor mij een nieuwe invalshoek. Dat je bij ons als man/man of vrouw/vrouw mag trouwen, vinden zij dan weer heel wonderlijk.

En ja hoor, ons wordt altijd de hand geschud. Bij binnenkomst en bij weggaan. Dan gaat bij een aantal heren ook de hand op het hart. Respect voor ons joeffen, zo hoorden wij.

Vanuit respect denk ik dan ook op 4 mei tijdens de 2 minuten stilte toch even aan de broers van onze cursist en aan al die vluchtelingen die het nieuwe land niet gehaald hebben.
Want ook al is daar discussie over (welke doden gedenken wij wel en welke niet…), mijn gedachten zijn daarin gelukkig vrij.

Geplaatst in Josee's Blog.

One Response to Lief en leed in het AZC

  1. Alie van der Ploeg zegt:

    Mooi geschreven Josee en ja, gelukkig mogen wij onze eigen gedachten hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *