Deo of de kunst van een gewoonte loslaten

Ooit was ik bij een dansfeest en kon ik de dj al van verre ruiken. Geen idee van de reden maar het scheelde vast in plaatjes aanvragen denk ik;). 

Geen deo gebruiken is voor mij geen optie. Dus sinds jaar en dag spray ik een verfrissende en geen strepen veroorzakende deo onder de okselen.

Manlief heeft fijn geurende okselen maar hij sprayt niks geen deo. Hij gebruikt al sinds jaar en dag een aluinstift. Even natmaken onder de kraan, insmeren, klaar. Ja, je zweet heus nog weleens wat maar je riekt niet. Echt nooit niet. En je doet een eeuwigheid met zo’n stift. Stuk goedkoper, minder afval.

Het rare is dat ik dit al een hele poos wist. Maar het niet ging gebruiken.
Want ja, op de tere geschoren vrouwenhuid…
Straks pakt het toch anders uit bij mij, je weet het maar niet.
Dat kan toch niet beter werken dan een officiële deodorant?
Waarom hoor ik daar verder nooit iemand over?

Dus ik bleef toch maar sprayen. Hoezo vasthouden aan je eigen vaste gewoonte? 
Ik blijf dat een wonderlijk en ergerlijk fenomeen bij mezelf vinden. Ipv het gewoon uitproberen en dan maar zien wat het doet?

Na veel vijven en zessen uitgeprobeerd. Die aluinstift werkt natuurlijk prima, ook bij mij. En het werkt ook bij het loswrikken van vastzittende roest in de kop. Da’s ook lekker fris kan ik je zeggen!

Ik beveel je die stift van harte aan maar als je twijfelt, I’ll get it;).

 

 

 

Geplaatst in Josee's Blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *